Warsztaty poświęcone kulturowym, ekologicznym i symbolicznym znaczeniom łąki oraz relacjom między roślinami, ludźmi i krajobrazem.

Punktem wyjścia były ludowe opowieści o roślinach związanych z Matką Boską, w których granica pomiędzy ludzkim ciałem a światem roślinnym ulega zatarciu. Maryja nosi płaszcz z roślin, włosy splecione z dziewanny, w dłoni trzyma torebkę z tasznika, a jej łzy, rany i ślady obecności przemieniają się w kolejne gatunki. Łąka staje się w tych narracjach nie tyle scenerią, ile aktywną przestrzenią opieki, przemiany i wzajemnych zależności.

Podczas warsztatów przyglądałyśmy się łące jako ekosystemowi, krajobrazowi kulturowemu i przestrzeni politycznej. Rozmawiałyśmy o tym, jak zmieniały się sposoby jej użytkowania i postrzegania — od miejsca codziennej pracy, wypasu, zbieractwa i współistnienia wielu gatunków po obszar poddawany współczesnym praktykom zarządzania i ochrony przyrody.

Pracowałyśmy z poezją, prozą i esejami przyrodniczymi. Wspólne czytanie przeplatało się z rozmową i ćwiczeniami pisarskimi, które pozwalały uczestniczkom przyjrzeć się własnym wyobrażeniom o łące oraz językowi, za pomocą którego opisujemy relacje między ludzkim i pozaludzkim światem.

Warsztat łączył badania artystyczne, etnobotanikę i pracę z tekstem, traktując literaturę oraz pisanie jako narzędzia uważnego poznawania krajobrazu.

Prowadzenie: Ania Kamecka, Zuzanna Szymłowska, Marianna Łupina